is located next to Pano Koufonisi, Shoinousa and Keros. It has an extent of 4, 3 km². and it's almost uninhabited, as there are only a few rural houses on it. The most characteristic sight of the island is the small church of Panagia that is built on the jetty, on top of ancient ruins. In its small, photogenic port anchor only fish and tourist boats that take the tourists to the magic beaches of the island.

Βρίσκεται ανάμεσα στο Πάνω Κουφονήσι, τη Σχοινούσα και την Κέρο. Έχει έκταση 4,3 τ. χλμ. και είναι σχεδόν ακατοίκητο, τα μόνα κτίσματα που συναντά κανείς είναι λιγοστές θερινές κατοικίες. Χαρακτηριστικό αξιοθέατο του νησιού αποτελεί το εκκλησάκι της Παναγίας που βρίσκεται στο μόλο και είναι χτισμένο πάνω σε αρχαία ερείπια. Στο μικρό γραφικό λιμανάκι του αράζουν μόνο ψαροκάικα και εκδρομικά καραβάκια, που μεταφέρουν τους επισκέπτες στις μαγευτικές παραλίες του νησιού.

Santorini (Greek Σαντορίνη, IPA: ˌsa(n)do̞ˈrini) is a small, circular archipelago of volcanic islands located in the southern Aegean Sea, about 200 km south-east from Greece's mainland. It is also known as Thera (or Thira, Greek Θήρα, IPA: ˈθira). It is the southernmost member of the Cyclades group of islands, with an area of approximately 73 km² (28 mi²), and in 2001 had an estimated population of 13,600. Santorini is essentially what has been left from an enormous volcanic explosion which destroyed the earliest settlements thereon and led to the creation of the current geological caldera. Its spectacular natural beauty along with its eminent nightlife make the island one of Europe's top tourist hotspots.


«Τι είναι αυτό που κάνει την αγάπη να κρατάει για πάντα;» έλεγε ο Τομ Ρόμπινς στον Τρυποκάρυδο. Όσοι αγάπησαν τη Σαντορίνη, την αγάπησαν για πάντα. Οι ντόπιοι λένε ότι έχει μια καρδιά που χτυπά δυνατά και δονεί τα βουνά, το έδαφος, τη θάλασσα. Κι η καρδιά των ανθρώπων ή συντονίζεται με τη δική της – και μένουν – ή δεν τη συναντά ποτέ – και φεύγουν τρέχοντας!
Στέκομαι αντίκρυ στην ασημί μεγαλοσύνη και αναρωτιέμαι τι είναι τελικά αυτό που με φέρνει πάντα πίσω στη Σαντορίνη...
Οι ώρες κυλούν ήρεμα, το νησί την άνοιξη δείχνει τον άλλον του εαυτό, τον πραγματικό ίσως...άλλα χρώματα, άλλη ενέργεια. Η καλντέρα πρασινίζει, ανθισμένα φυτά, κοντράστ με τη πέτρα και τη λάβα που εποχές σαν κι αυτή μαλακώνει και δένει με τον καιρό...
Μια υγρασία τυλίγει απαλά το γκρεμό, κατεβαίνει από το βουνό του Προφήτη Ηλία, αγκαλιάζει το Πύργο και σκεπάζει σιγά σιγά ολόκληρη τη Σαντορίνη, χαρίζοντας μια ξεκούραση, ηρεμία και ανακούφιση στο βλέμμα, σε αντίθεση με την ένταση του καλοκαιριού. Σαν να’ χει κατεβάσει κάποιος τον γενικό το νησί βρίσκεται σ’ ανάπαυση...ανασαίνει βαθιά, μια διάχυτη ηρεμία...η δύναμη της σιωπής! Ακούς μονάχα τον αέρα, δυνατό φορές που τρυπώνει στα στενά και καθαρίζει απομηνάρια καλοκαιρινής καλοπέρασης, προετοιμάζοντας το έδαφος για τους νέους εξερευνητές-καταπατητές! Η θάλασσα άγρια, γίνεται ένα με τον ορίζοντα στο βάθος, ένα μείγμα απο μπλε-θαλασσι-γκρι. Μυρίζει χώμα.
Σιωπή. Στη Σαντορίνη κλείνεις τα μάτια και νοιώθεις την ήρεμη δύναμη που υποβόσκει κάτω απ’τα σκούρα νερά, σαν κάτι να σου ψιθυρίζει η Αγία Ειρήνη των δακρύων: Η Σαντορίνη είναι ένα επικίνδυνο νησί, το οποίο οφείλει τη γοητεία του σε μια απειλή που πλανιέται στον αέρα. Αυτοί που τη νιώθουν επιστρέφουν. Τους έλκει σαν μαγνήτης η καταστροφική της μοίρα που δεν την εγκατέλειψε ποτέ, αλλά και η πίστη ότι εδώ η ζωή είναι πάντα πιο δυνατή από το θάνατο.